پدیده پیاده‌روی اربعین، به ‌عنوان یکی از گسترده‌ترین گردهمایی‌های مذهبی معاصر، واجد ظرفیتی کم‌نظیر برای شکل‌دهی به تجربه‌ای عمیق، چندبعدی و ماندگار در میان زائران است؛ تجربـه‌ای که می‌تواند پیامدهای اجتماعی و روان‌شناختی گسترده‌ای را برای مشارکت‌کنندگان رقم بزند. در این پژوهش تلاش شد تا با تمرکز بر زائران شرکت‌کننده در این رویداد، سازوکار تأثیر تجربه ماندگار این آیین بر سطح بهزیستی اجتماعی افراد واکاوی شود و نقش میانجی تاب‌آوری به‌عنوان یک سازه روان‌شناختی کلیدی مورد بررسی قرار گیرد. پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و به‌لحاظ روش، توصیفی ـ پیمایشی است. داده‌ها از طریق پرسشنامه استانداردشده و با بهره‌گیری از نمونه‌گیری در دسترس از میان زائران شرکت‌کننده گردآوری شد. برای تحلیل داده‌ها از روش مدل‌سازی معادلات ساختاری مبتنی بر PLS استفاده گردید تا امکان سنجش دقیق روابط بین سازه‌های چندبعدی فراهم شود. نتایج نشان داد که تجربه ماندگار ناشی از حضور در پیاده‌روی اربعین، چه در سطح تجربه‌های عاطفی، معنوی و فرهنگی و چه در سطح تعاملات اجتماعی، تأثیر مستقیم و معناداری بر ارتقای بهزیستی اجتماعی زائران دارد. همچنین یافته‌ها بیانگر آن است که تاب‌آوری نقش میانجی مؤثری در تبیین این رابطه ایفا می‌کند؛ به این معنا که تجربه‌های عمیق و معنا‌محور در جریان سفر، ظرفیت روانی افراد را برای مواجهه با دشواری‌ها افزایش داده و در نهایت به تقویت احساس انسجام اجتماعی، امنیت روانی و مشارکت مثبت در شبکه‌های اجتماعی آن‌ها منجر می‌شود. این مطالعه با برجسته‌کردن پیوند بین تجربه‌محوری رویدادهای مذهبی و پیامدهای بهزیستی، می‌تواند راهنمایی ارزشمند برای برنامه‌ریزان، مدیران گردشگری مذهبی و ... فراهم سازد