لزوم موالات بین طواف و نماز طواف از جمله مسائل فقهی است که در میان فقهای معاصر شیعه مورد اتفاق است، اما نسبت به ماهیت این وجوب و اینکه آیا این لزوم شرطی است و موالات شرط صحت طواف است، به گونه‌ای که عدم رعایت آن موجب بطلان طواف می‌شود، یا صرفاً لزومی تکلیفی است که ترک آن تنها موجب معصیت می‌گردد، بدون آن‌که تأثیری در صحت طواف داشته باشد اختلاف نظر وجود دارد. این مقاله که با روش تحلیلی- توصیفی صورت پذیرفته پس از پی جویی از سابقه این مساله در کلمات قدما با بررسی و نقد استدلالِ بر شرطی بودن لزوم موالات که عبارتست از قاعده « ظهور نهی در مرکبات در ارشاد به مانعیت» و اقامه قرائن مختلف همچون عدم ذکر موالات در کتب فتوایی به عنوان شرط صحت طواف و عدم لزوم نماز طواف در طواف مستحب و ... به این نتیجه می‌رسد که موالات مزبور جنبه‌ی تکلیفی دارد، نه شرطیت در صحت عمل؛ بنابراین، اگر فردی به هر دلیلی –حتی از روی تعمد- نماز طواف را بلافاصله پس از طواف به جا نیاورد، طواف او باطل نیست و تنها موظف است نماز طواف را در اولین فرصت ممکن اقامه کند.