1
دانشآموخته سطح 4 و استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم
2
دانش آموخته جامعة الزهرا (س)
چکیده
یکی از واجبات احرام، تلبیه است که باید بهصورت عربی و صحیح ادا شود؛ اما بسیاری از غیر عربزبانان از تلفظ صحیح تلبیه عاجزند و همین مسئله موجب اضطراب خاطر و نگرانی بسیاری از حجاج میشود و ازآنجاکه در مورد وظیفه این افراد، نظرات مختلفی توسط فقهای امامیه ارائه شده است، شناخت فتاوای فقها در این مسئله و بررسی ادلة ایشان برای رسیدن به نظریة حق، کاملاً ضروری به نظر میرسد. نظرات متفاوت فقها برگرفته از روایات است، که پس از بررسی سندی و دلالی ادله، مشخص میشود تنها ادله بدون اشکال در این موضوع، دو روایت صحیحه «مسعده» و معتبره «زراره» است که باید بین آنها جمع کرد و عرفیترین وجه جمع بین این دو روایت، جمع به نص و ظاهر است که مهمترین نوآوری تحقیق نیز به شمار میرود. به این بیان که روایت مسعده در کفایت تلفظ اشتباه توسط عاجز صراحت دارد و روایت زراره در وجوب نایب گرفتن برای تلفظ تلبیه ظهور دارد که ـ با توجه به صراحت روایت مسعده ـ دست از این ظهور کشیده و آن را حمل بر استحباب میکنیم. بنابراین تلفظ تلبیه توسط افراد عاجز به هر نحوی که قادر به آن هستند، کافی است؛ اما احتیاط مستحب در این است که علاوه بر تلفظ ملحون، از استنابه نیز استفاده شود و احتیاط بیشتر در این است که ترجمه تلبیه نیز به آن افزوده شود.