Hajj and Ziarah Research Journal

Hajj and Ziarah Research Journal

Concerns of Teymorid Governors about Hajj and Two Holly Mosques

Document Type : Original Article

Author
Member of history and biography group of Hajj and Pilgrimage research center
Abstract
As the spiritual hubs of Muslims, Mecca and Medina (aka two holy mosques) have always been considered especially by the caliphate system and its puppet government and later other powerful governments. These governments have always tried to impose more influence on the mosques and controlling them through applying different tools such as financial assistance to emirs of mosques and conducting welfare activities for Hojaj and pilgrims of the prophet’s tomb.
Despite their unstable government and other concerns, Teymorid rulers were not indifferent to Hajj and two holly mosques. Teymor and Sharokh, among other Teymori Emirs, paid more attention to these religious centers. However, the lordship of Mamalik government over the two holy mosques, which did not accept influence of other governments over the Haramain, was one of effective factors and an obstacle against Teymorids interactions with the mentioned sacred cities.
This study tries to answer this question: How much Teymorid were concerned about Hajj and two holly mosques? The hypothesis of the article is that in comparison to other powerful governments in Iran, Teymorid did not show much attention to Haramain.
The results of this study indicate that among all Teymorid Emirs, the founder of this dynasty, i.e. Teymor himself and his son, Shahrokh, were concerned about the security of Hajj route and sending some assistances and charities and some other measures such as sending cloths to Kaaba. Regarding other governments and competitions and insider disputes and also facing foreign attacks, other Teymorid Emirs had not enough opportunity to deal with Hajj and two holy mosques.
Keywords
Subjects

  1. ابن ایاس، محمد بن احمد، (۱۴۰۲ق) بدائع الزهور فی وقایع الدهور، مصحح: محمد مصطفی، قاهره، مرکز تحقیق التراث، الهیئة المصریه.
  2. ابن تغری بردی، یوسف بن تغری بردی، (۱۳۹۲ق)، النجوم الزاهرة، قاهره، به کوشش شلتوت و دیگران، وزارة الثقافة و الارشاد القومی.
  3. ابن عربشاه، احمد بن محمد، (۲۰۰۸م)، عجائب المقدور فی اخبار تیمور، به کوشش زکار، دمشق، التکوین.
  4. ابن فهد، عمر بن محمد، (۱۴۰۸ق)، اتحاف الوری، به کوشش عبدالکریم، مکه، جامعة ام القری.
  5. اسفزاری، معینالدین بن محمد، روضات الجنات فی اوصاف مدینه هرات، مصحح: سیدمحمدکاظم امام، تهران، دانشگاه تهران.
  6. بدلیسی، شرفالدین بن شمسالدین، (۱۳۷۷ش)، شرفنامه تاریخ مفصل کردستان، به کوشش ولادیمیر ولییامینوف، تهران، اساطیر.
  7. پیرنیا و اقبال، عباس، (۱۳۸۰ش) تاریخ ایران از آغاز تا انقراض سلسله قاجاریه، تهران، خیام.
  8. جزیری، عبدالقادر بن محمد، (۱۴۲۲ق) الدررالفَرائد المنظمه فی اخبار الحاج و طریق المکه المعظمه، به کوشش محمد حسن، بیروت، دارالکتب العلمیه.
  9. حافظ ابرو، عبدالله بن لطفالله، (۱۳۸۰ش)، زبدة التواریخ، به کوشش حاجسیدجوادی، تهران، وزارت ارشاد.
  10. حداد عادل، غلامعلی و دیگران، (۱۳۷۸ش) دانشنامه جهان اسلام، تهران، بنیاد دائرة المعارف اسلامی.
  11. حسینی تربتی، ابوطالب، (۱۷۷۳م) تزوکات تیموری، تهران، اسدی، چاپ افست، آکسفورد.
  12. خواندمیر، غیاثالدین بن همامالدین (۱۳۸۰ش)، تاریخ حبیب السیر، به کوشش سیاقی، خیام.
  13. راوندی، مرتضی، (۱۳۸۲ش) تاریخ اجتماعی ایران، تهران، نگاه.
  14. روملو، حسن، (۱۳۸۴ش) احسن التواریخ، به کوشش نوایی، تهران، اساطیر.
  15. رویمر، هانس روبرت و دیگران، تاریخ ایران دوره تیموریان (به روایت کمبریج)، ترجمه یعقوب آژند، تهران، جامی، چاپ سوم.
  16. سایکس، پرسی مولزورث (۱۳۸۰ش)، تاریخ ایران، ترجمه فخر داعی گیلانی، تهران، افسون.
  17. سیوطی، عبدالرحمان بن ابیبکر، (۱۴۱۸ق) حسن المحاضرة فی اخبار مصر و القاهره، بیروت، دار الکتب العلمیه.
  18. شاه حسین بن ملک غیاثالدین (۱۳۸۳ش)، احیاء الملوک (تاریخ سیستان)، به کوشش ستوده، تهران، علمی و فرهنگی.
  19. شبارو، عصام محمد، (۱۳۸۰ش) دولت ممالیک و نقش سیاسی و تمدنی آنان در اسلام، ترجمه شهلا بختیاری، قم، پژوهشکده حوزه و دانشگاه.
  20. شرفالدین علی یزدی (۱۳۸۷ش)، ظفرنامه، به کوشش نوایی و میرمحمد صادق، تهران، مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی.
  21. شمس بخارایی، (۱۳۷۷ش) تاریخ بخارا، خوقند و کاشغر، به کوشش عشیق، تهران، میراث مکتوب.
  22. صفا، ذبیحالله، (۱۳۷۸ش) تاریخ ادبیات در ایران، تهران، فردوس.
  23. عبدالرزاق سمرقندی، عبدالرزاق بن اسحاق (۱۳۸۳ش)، مطلع سعدین و مجمع بحرین، به کوشش نوایی، تهران، پژوهشگاه علوم انسانی.
  24. علامی، ابوالفضل بن مبارک، (۱۳۸۵ش)، اکبرنامه تاریخ گورکانیان هند، به کوشش طباطبایی مجد، تهران، انجمن آثار و مفاخر فرهنگی.
  25. فوروکاوا، نوبویوشی، (۱۳۸۴ش) سفرنامه فوروکاوا، ترجمه: هاشم رجبزاده، تهران، انجمن آثار و مفاخر فرهنگی.
  26. کردی، محمدطاهر بن عبدالقادر، (۱۴۲۰ق) التاریخ القویم، به کوشش ابن دهیش، بیروت، دار خضر.
  27. گرانتوفسکی، ادوین آرویدوویچ و دیگران، (۱۳۵۹ش) تاریخ ایران از زمان باستان تا امروز، ترجمه کیخسرو کشاورز، تهران، پویش.
  28. لسترینج، گای، (۱۳۶۷) جغرافیای تاریخی سرزمینهای خلافت شرقی، ترجمه محمود عرفان، تهران، علمی و فرهنگی، چاپ سوم.
  29. مستوفی بافقی، محمد مفید بن محمود، (۱۳۸۵ش)، جامع مفیدی، به کوشش افشار، تهران، اساطیر.
  30. مقریزی، احمد بن علی، (۱۴۱۸ق)، السلوک لمعرفة دول الملوک، به کوشش محمد عبدالقادر، بیروت، دار الکتب العلمیه.
  31. ملکم، جان، (۱۳۸۰ش)، تاریخ کامل ایران، ترجمه میرزا اسماعیل حیرت، تهران، افسون.
  32. منشی، شهابالدین احمد، (۱۳۷۵) منشاء الانشاء، به کوشش رکنالدین همایون فرخ، تهران، دانشگاه ملی ایران.
  33. میرخواند، محمد بن خاوند شاه، (۱۳۸۰ش)، تاریخ روضة الصفا فی سیرة الانبیاء و الملوک و الخلفاء، به کوشش کیانفر، تهران، اساطیر.
  34. نظامالدین شامی، عبدالواسع (۱۳۶۳ش)، ظفرنامه تاریخ فتوحات امیر تیمور گورکانی، به کوشش پناهی سمنانی، تهران، بامداد.
  35. نوایی، عبدالحسین، (۱۳۵۶ش) اسناد و مکاتبات تاریخی ایران از تیمور تا شاه اسماعیل، تهران، بنگاه ترجمه و نشر کتاب.
  36. واله اصفهانی قزوینی، محمدیوسف، (۱۳۷۹ش) خلدبرین (تاریخ تیموریان و ترکمانان)، به کوشش هاشم میرمحدث، تهران، میراث مکتوب.