در ایام حج و عمره بیشترین اتهامی که از جانب مخالفان تقریب اسلامی در حرمین شریفین مکه و مدینه به پیروان مکتب اهل بیت: وارد شده و می شود، اتهام ناسزاگویی (سب) به صحابه است، این در حالی است که منابع تاریخ اسلام نشان می دهد انگاره سب شخصیت های اسلامی موضوعی است که از جانب مخالفان ائمه شیعه: آغاز و به آن دامن زده شده. بنابراین ضروری است واقع امر روشن شود. حال سؤال اینجاست که ناسزاگویی آشکار با نام و نشان نسبت به اهل بیت : و صحابه اولین بار از طرف چه کسانی و چگونه در ایام حج و در حرمین شریفین ترویج شد؟ علل و عوامل آن چه بود و چه تأثیراتی بر جامعه اسلامی نهاد؟ نویسنده در این تحقیق با روش توصیف و تحلیل منابع دست اول تاریخ سده اول اسلامی به این داده ها رسید که نخستین بار بدعت ترویج ناسزاگویی نسبت به امیرالمؤمنین علی(ع) به وسیله خلفا خلیفگان و امرای اموی و زبیری در ایام حج و حرمین شریفین آغاز شد و در ورای هدف اصلی آنها از این بدعت، که همان بیرون راندن رقیب سیاسی بود، انگیزه های متعدد اجتماعی و روانی نیز وجود داشت و خروجی این بدعت، عادی سازی ناسزاگویی به امیرالمؤمنین علی(ع) در حج و حرمین شریفین از سال 41 تا 99 ، ترویج اندیشه ناصبی گری و گسترش فرهنگ ناسزاگویی در جامعه اسلامی بود.
کاظم عبد الله، عادل (۱۴۲۸ق)، القول العلى فى اثبات سب معاویة لسیدنا علی۷، بیروت، دار وادی السلام.
الکنجی، محمد بن یوسف (۱۴۰۴ق)، کفایة الطالب فى مناقب على بنأبى طالب ، تهران، دار إحیاء تراث أهل البیت:.
مسعودی، علی بن حسین (۱۳۸۴ش)، اثباة الوصیة، قم، انصاریان.
------- (۱۴۰۹ق)، مروج الذهب و معادن الجوهر، قم، دار الهجرة.
مسلم بن حجاج (۱۴۲۲ق)، المسند الصحیح المختصربنقل العدل عن العدل إلى رسول الله صلى الله علیه وسلم، المحقق: محمدفؤاد عبدالباقی، بیروت دار إحیاء التراث العربی.