1
استادیار گروه علوم قرآن و حدیث، دانشگاه پیام نور، ایران
2
دانشیار گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه پیام نور، ایران.
3
دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث، دانشگاه پیام نور، ایران
چکیده
زیارتنامه حضرت رضا(ع) که بین عوام مردم و خواص مشهور و در کتابهای حدیثی و معرفتی ذکر شده است، علاوه بر جایگاه خاص آن در ارتباط عاطفی بین امام و مأموم، به عنوان منبعی سرشار از آموزههای معرفتی در جنبههای گوناگون اعتقادی و اخلاقی شناخته میشود. اما با مراجعه به متون حدیثی ذکرکننده این زیارتنامه، در نگاه اول در موضوع مأثور بودن آن تردید میشود. با این وصف به لحاظ غیر فقهی بودن این حدیث (زیارتنامه)، به جایگاه و اعتبار حدیثی آن کمتر توجه شده است. ولی با توجه به قواعد حدیثی ـ مانند برخی بررسیهای سندی و رجالی، دأب عالمان بر تسامح در ادله سنن، تأکید مؤلفان کتابهای زیارات بر استفاده از منابع معتبر، شهرت روایی و تلقی به قبول شدن طی قرون و بالأخره علو مضمون و قوت متن ـ میتوان بر اعتبار حدیثی این زیارتنامه و مأثور بودن آن دلیل اقامه کرد و با این اثبات عملاً میتوان بسیاری از زیارتنامههای اهل بیت: را نیز در عداد احادیث مأثور و مقبول قرار داد.